برا‍ی او که آنقدر سرد شد تا مُرد.....   

چون نهالی سست میلرزد    /    روحم ازسرمای تنهایی   /    می خزد در ظلمت قلبم      /    وحشت دنیای تنهایی        

ای خدا بر روی من بگشا     /   لحظه ای درهای دوزخ را  /   تا به کی در دل نهان سازم  /  حسرت گرمای دوزخ را

بعد از او دیگر چه می جویم /   بد از او دیگر چه می پایم  /   اشک سردی تا بیافشانم     /   گور گرمی تا بیاسایم

پشت شیشه برف می بارد   /  پشت شیشه برف می بارد /  در سکوت سینه ام دستی    /   دانه اندوه می کارد

فروغ فرخزاد

 

برا‍ی او که آنقدر سرد شد تا مُرد.....

پرده

پرده  آب‍ی

که آسمان و ستاره ها را دزدیده بود

                                               
کنار میزنم

دانه های سپید برف صفحه کاغذی زمین را

بسوی  تو

وتنها تو

نوازش م‍یدهند

اشک بر چشمانم

و بغض در رگانم

                    
جنب و جوش غریبانه ا ‍ی دارند

تکرار میکنم

                 تو

                     
تنها تو

                                 بر قطره قطره
ذوب شدن یخ ها گریست‍ی

                              و  ......

 

 

خدا از دانش تو سخت م‍یگرید

مزارت بار دیگر

                   
 زیر یخبندان احساسات

                          
       بسان ساعت مرگت

                          
      که دوستش داشت‍ی روز ‍ی

                                                       
یخ بسته است

و من در انحنا ‍ی برگها ‍ی سرد تقویمم

میان انجماد ساعت‍ی مغموم

بیاد تو

              تو ،
تک خورشید شرق آسمان‍ی تلخ

              تو یک
اعجوبه در عصر ‍ی که م‍یگرید

زمانها  ب‍ی تو  م‍ی میرند

                      
و اندیشه بسان موشک‍ی

                                     در
انفجاراتی

                                                    
زمان را باز م‍ی کاود

دقیقاً 25 بهمن سال
هزار و سیصد واندی

سالگرد مرگ شعر‍ ی در
گلو ساکت

                ولادت نامه یک مثنوی

                                                                                         
در یک فغان سرد

          و روز مرگ برفی

                                                    از تجلیگاه فصلی سرد

خدا در گوشه بتخانه، بتها را شکست آنروز

همانروزی که مادر گفته ات را خوب می فهمید

« مادر جان

زمان آری به سرعت طی شود

تنها

منم

تنها

زن‍ی با کوله بار ‍ی 
غصه مادر جان

بیا پیش از توقف

کاروان را راهی

یک بوته زار سبز بنماییم.»

و آنروز در مجله باز می خواندم 

زمان مرگ تو

بر گور یک شاعر

مادر ی عاشق نشسته ،سخت میگرید:

«فروغ دیده مادر

بیا برخیز 

که برفی سرد می بارد ،

تو کزاول به آدم برفیان گفتی که برف را دوست می داری

بیا برخیز

که دارد برف می بارد.»

و من یاد توی مغموم می افتم

 

بی اصالت مرد غوزی ،گوژپشت شهر کوران

تو را یک فاحشه

 شاید لقب داده ست

لیکن

لیک

تو را من مادر شعر تمام شاعران خوب میدانم

  برای مادری شاعر

که بر احساس  سرد
خود

به گرمی رنگ می پاشد

چقدر در سادگی ماندن

چقدر بر فاجعه خواندن

چه دشوار است

می دانم

کدامین گل چنان زود از گلستانش

                                           جدا
گشته است؟

درون کوچه بازهم

برف می بارد.

و برف بی تو

درون آدمک برفی

چونان یک قطره اشکی

به پای دخترک های دم بختی

که از تو

-         
وای                                                   
                                                        یا رب –

چقدرها فاصله دارند

 می ریزد .

 پشت شیشه هماره برف می بارد

                        کسالت بار و بی احساس.

ولی من خوب میدانم

که خود گفتی

پرنده مردنی می باشد اما

بازهم

پرواز ها زیباست .

تو گر مردی

 پریدن

 خاطر

 زیبا نگاران هست

ومیدانند

که شهنامه

همیشه

 در زبان قهرمانی

باز می ایستد.

 

پرنده مردنی گشته

 ولی پروازمان زیباست .

اگر چه برف می بارد

باور کن

هنوز هم دست تو

بر پوست نازک گون شب خالی ست

باور کن....

 

 

 

 

 

 

 

لینک
پنجشنبه ٢۸ دی ،۱۳٩۱ - امير سهيلي

   ایستگاه   

شعر زیر از اولین شعرهایی ست که گفتم و هنوز پس از پنج سال دوستش دارم :

 

مادر،مادر ،به فرزندانت بگو    /   که زمان آنها تازه فرا رسیده است

من از خشم خود رنج کشیده ام / نبردهایی هست که نمیتوان در آنها پیروز شد


 

 

ایستگاه

 

دنیا را نگهدارید

      میخواهم پیاده شوم

ساعت روی 9 درجا میزند

     و من می اندیشم اگر روی7 میماند

         تنها اگر روی 7 میماند

               همه چیز تمام میشد

                        اتفاق بزرگ خواهدافتاد

                                        به مادرم میگویم

                                          باید برای روزنامه پیام تسلیت فرستاد

من مردی هستم

       با پنجه های سوخته   

       با بالهای قهوه ای

 آسمان تاریک است

 و می اندیشم

           باشم یا نباشم

 نه ستاره ای بر آن افزوده

 ونه ستاره ای از آن کم خواهد شد 

                                                     چه آسمان بی تفاوتی

 شهر کوچک است

 شهر کوچک،بنفش

 و اینبار من تنها مرد قهوه ای شهر سوخته ام

 تنها

 تنها

        تنها

چشمان آبی،

آسمان را آبی پلک میزنند

 و حال چه بر سر مردی خواهد آمد

 با چشمانی  سیاه

 تنها سیاه

 پنجه های سوخته بر آسمان گشوده می شود

 و بالهای قهوه ای روی پاره پاره های کاغذ

 بخواهم یا نخواهم

ساعت روی 9 درجا میزند

 چه ساعت کثیفی

کثیف، پلشت و قهوه ای

 مانند مردان یک تکه شهر سوخته

نفس در قهقرای گلویم سنگینی میکند

 من مسخ شده ام ،

 طلسم شده ام، 

و طلسمم را حتی آسمان هم توان سوزاندن ندارد 

من مسخ شده ام

مرد سوخته

اما منتظر

دیگر ساعت هم به انتظارم میخندد

ساعت اتاق من سالهاست که در جا میزند

آه چه دلخوشی کثیفی

باید رفت 

حتی با کوله باری خالی

اما ترس

زمان تنها یک بار می ایستد

وتو هنوز به روز موعود  چشم دوخته ای

                                                             چه انتظار مسخره ای

زمان می ایستد و تو هنوز هیچ نکرده ای

                          باید رفت

ساعت 7 است

   من ایمان دارم

   خورشید مرده است

                 ومرد سوخته

                       هنوز برای تولد امیدی دوباره

                                                                    اسیر

چشمانم سیاهی میرود

    دیگر تاب تماشای فردا را ندارند

                                 فردا روز دیگری ست

                                 فردا مرده است

                                 مرد سوخته میداند

خیابانها هیاهوی سیاه شهر قهوه ای

                      مرد مسخ شده است

ساعت دیگر 4 بار نمی نوازد

                    و آن قناری غمگین....

                    ومن باز هم

                    ایمان دارم که صبح طلوع نخواهد کرد

دنیا را نگهدارید

                       کفشهایم راجا گذاشته ام                                 

                                                                                    باید پیاده شوم

 

     

 

 

 

لینک
شنبه ۱٤ آذر ،۱۳۸۸ - امير سهيلي

   "یک خیانت منصفانه"   

لینک
پنجشنبه ۸ امرداد ،۱۳۸۸ - امير سهيلي

   به نا م چشمهای تو   

 

درون خواب دیده ام ‏‏، مرام چشمهای تو                و یک غزل سروده ام به نام چشمهای تو 

 به سجده سر نبردنم ، دلیل شرک گفتنم             اذان نکرده است بلال ، به بام چشمهای تو

یهود منقلب نشد ، مسیح لو نرفته بود                    اگر نمی نشست خدا ، به شام چشمهای تو

 جهنم آتشش تویی و پیچ و تاب گونه ات                و معصیت به معنی : به دام چشمهای تو

 درون آتش خلیل چگونه گُل زبانه زد               و آتش است رام تو و رام چشمهای تو     

ونو شدارویش به حتم نمیکند اثر مگر                   پیاله پر کند پدر ز جام چشمهای تو        

و از الف شروع شدند ، تمام شعرهای من              و مانده اند هنوز هم به لام چشمهای تو          

                           

 

لینک
دوشنبه ۳ تیر ،۱۳۸٧ - امير سهيلي

   که عشق آسان نمود اول....   

سیفون را که میکشم

 تو وتمامی خاطرات همراهت

قلپ

قلپ

قلپ 

دخترکی که زندگی اش

پیوسته است به هر چه دستمال کاغذی تمیز

و رژ گونه ای قرمز

و  گونه  -که به واژه من-

و  لپ

و  لپ

و  لپ

 سیفون را که میکشم

چرخ میخوری و می رقصی

خاطره قشنگ من

و صدای بوسه ات

و صدای خنده ات

و غرق میشوی ....

دوباره مینشینیم

باید تو و خاطره ات را بالا بیاوریم

تلپ

تلپ

تلپ

 اما سیفون کشیده شده است

و تنها چیزی که مانده

خاطره چشمه های باکره است

شبیه کاسه توالتمان

شبیه کاسه توالتمان

شبیه کاسه توالتمان

 وقتی که آنگونه که باید

 سیفون را میکشم

و وقتی که آنگونه که باید

سیفون را که میکشی

غرق شدنت خنده ندارد.

دل دادنت خنده دار بود.

وقتی که دریا بودی

 تن به ساحل زدنت گناه دارد.

دخترک

              وابسته  به لچک و خلوت خدایی اش

 برای خواب

باور کن گناه ندارد

وقتی

 قلپ قلپ با خاطره ات همراه می شوی

و سیفون را که میکشم

رویای دخترک دوست داشتنی ام

قهوه ای میشود

قهوه ای پر رنگ

و صدا میکند

شلپ

شلپ

شلپ

شلپ  

لینک
شنبه ۱٤ اردیبهشت ،۱۳۸٧ - امير سهيلي

   حرارت2   

 

یکبار دگر خدا حرارت 2 شد

این مصرع شعر من به یادت نوشد

 استاد که پرسید حواست به کجاست؟

گفتم به خدا پرت حواس تو شد

 استاد نخندید به من سیلی زد

معنی ش برای من « برو گم رو » شد 

غمگین نشدم ترانه خواندم با خود

گوشم پرِ از صدای if u go شد

 U go  درون ضبط وق وق میکرد

و باعث انهدام این خودرو شد

 گفتی که خرابید ؟ چطور ید شما 

و answer من برای تو soso شد

 Soso   نه بدم نه خوب  لبریز توام

حتی  غزل ام پر از صدای تو شد   

لینک
پنجشنبه ٢ اسفند ،۱۳۸٦ - امير سهيلي

   مرثیه ای برای بکارتمان   

 

مادرم پایان بکارتش را تولد من نامید

خواهرم مرگ بکارتش را عشق بازی ای احمقانه اسم گذاشت

دخترم پرده داری بکارتش را یک بازی کودکانه خواند

 آه ...... 

 وای بر من که در این بازی موازی

 هنوز باکره ام ......

لینک
چهارشنبه ٢٤ بهمن ،۱۳۸٦ - امير سهيلي

   يک شعر قديمی که دوستش دارم !!!   

خدا یا مست مست است

 یا زمستی مرده است دیگر !!!

پِک هفتم

 

یک شب و ماه و غفلت و انسان   

                                       ساغری تا که من شوم حیوان

عرق سرد روی پیشانی         

                                       عرق گرم در ته لیوان

عرق از بوی تند خود مایوس

                                     میزند خون ز باده ام شریان

ضبط و آوای دلنشین سکوت

                                    مرد و یک جام و یک قلیان

همه چیز شاد و شاد ی بخش

                                    همه چیز جز من گریان

عرق سرد روی پیشانی         

                                       عرق گرم در ته لیوان

می برم باده را به سوی سما

                                      می شود زان سبب خدا حیران

می خورم به نام نامی تو!

                        مردک پفیوز!!!

                                                این جریان

عرق سرد روی پیشانی         

                                       عرق گرم در ته لیوان

می زنم خنده

            باز میخندم

از ندیدش دوباره میبندم

          به سلامت

                     خرافه و نفرین

          به سلامت

                     نماز و این هجران

 با توام ای خدای عفریتی

با تو

      باز

            با توام ، قربان

لجم از شعر خود

                        سرشار

من چرا بهر تو بگیرم جام

                                    ؟

            جام می از برای عشاق است

                                    این سلامت نباد

                                                  نام تورا

تو کجا و زمین اکبیری!

تو کجا و ....

                                                -خدای میخندد-

می برم باز تا سر لب

                         به سلامت خدای            

                        نه .

                                    به سلامت تمام این شب سخت

                                    به سلامت غروب این هجران

تو که مادر نداری و خواهر

تو خدایی

            تو را چه این عصیان

به خدا قسم

خدایی را

            تو سمت گرفته ای تنها

                        تو خدا تر نه ای از این فرعون

تو همان رو د نیل که کران

                        میکشد، باز می شود اکنون

پُر ِ از کثافت و حیوان

به سلامت تو ای خدای گنه

به سلامت تو ای وجود جهان

نه

سلامت تو را نمی گویم

            قصه ای بود کز توی پفیوز

                        قلمش ناطق

                                    و تنش پرتر

مردی از سرزمین اُز در دور

......

       مرد جادوگر جوان و رشید

چون که ایمان دخترک را دید

                        پرده بر زد

                                    پرید

                                     روی زمین!

            خود نشان داد

                        نه مثل تو ترسو

            خود نشان داد

                        نه مثل تو . حیوان!

می خورم بر سلام آن یکتا

                        که اگر قدرتش نبود

                                           یاوه نگفت....

به قلم قسم نداد که تن

                        بفروشد جماعت عریان

پک بعدی سلامتی سه تن

                        صادق و فروغ و خودم

که کتابت به جرعه ای نخرید

   که کتابت

            همان سوار خران

-         قصه ای از جهانی درد

-         قصه ای از صراحت مرگ

قصه ای در زبان

                    بی بنیان.

پک بعدی سلام بر یوسف

که به چاهی خموش شد و نخفت

                        که چرا گفت  این داستان 

                                                « لابیه یا ابت انما الشیطان»

                        و دو باره و باز این خسران

و پدر سخت در غم هجران

و پسر گم شده میان سگان

یا شغالان و یا همین گرگان

بگذار چند سالی برود

بگذار بگذرد از این جریان

یو سف اینجا میان چاه که بود...........

..........

 ای خدا

ای خدا

           چرا انسان

باورش در دلم نمی گنجد

چرا در فکر تو انسان

                        اینقدر پست

                        اینقدر احمق

                        اینقدر حیوان؟

به خدا که باز

            تو خود یاوه

            خودت نفرین

            خودت نقصان

خودت ای بی پدر مادر

کجا یوسف که بویش را پدر از مصر می کشد بیرون        

 و اما در بیابانی بدان نزدیکی          .................

                        حتماً

                                    خدا خواهد

                                    خدا داند

به هر نفی ای که برگیری

به یک واژه سپر گیری

                        خدا خواهد

                        خدا داند تمام رد این بطلان

ولی این مغز پوشالی

ولی این فکر تو خالی

                  نمی داند چگونه بوی یوسف از درون چاه / نزد بیرون

                   و بعد از یک دهه از قصر اهرامه به گوش این پدر آوار می ریزد.

چقدر بوی شدیدی دارد این یوسف

به حتم از قعر چاه تا درگه فرعون

                                    نه حمامی بوده و آبی

                                                            نه یک سیلان     

کجا باور کنم هر یاوه ای

                  هر واژه ای

                                    گیرم که از تو میزند بیرون

                                    گیرم که نامش را

                                                            نهی قرآن

پک چهارم!

 

            توانم من نمیگنجد.

به قران و قسمهایش

            دروغهایش

              و نفرینهای تو در تو

پیامبر با ید بیضا و

                        شمشیری به رنگ خون

علی با یک سبد یاوه

پک چهارم

            توانم من نمیگنجد

                                    بهشت و جام زرینش

                                    قسم بر طعم والتین اش

چقدر تکرار

            بهشت یک دوزخ سرد است

                                                پر از تکرار

                                                پر از تکرار

و این یک یاوه

                        تنها فکر تو خالی

                        که از تو سر زده بیرون

                                                ولیکن باز

                                                            پر از نقصان

عرق سرد روی پیشانی         

                                       عرق گرم

                                                همچنان

 در ته لیوان        !

 

                       

 

 

 

لینک
پنجشنبه ۱۳ دی ،۱۳۸٦ - امير سهيلي

   نقاش خیابان چهاردهم....   

 

من امشب دو نفر میهمان دارم

خدا

و نقاش خیابان چهاردهم

خدا را برای سکس می خواهم و نقاش خیابان چهاردهم را

 برای خدایی

 

*

 

خدا پیمانه را تا لب به لب نوشید

و مست رقصید

من و نقاش

فقط یک حرکت سر بود

نگه کردیم

خدا مست بود

 

خدای پست امشب تا سحر مست است

نمیخواهم بگریم نه

کسی را من چونان نقاش ولگرد خیابان های این شهر در بغل دارم

خدا مست است

نمیخواهم بگریم نه

 

*

نوار کاست از اول دوباره خواند

و رقصیدیم

دوباره dance meبا تو

و رقصیدم

 

*

 

من امشب تا سحر

میهمانی می با خدا دارم

تو گفتی جشن میلاد تو امشب هست ومن

تمام این شب تاریک

خدا را مست

با سینه هایی چاک و یک تاپ زنانه

 در بغل دارم

 

به برگمان گفته ای

آیا؟

خدا زن نیست .

به برگمان گفته ای آیا؟

خدا با چرخبالی هم که باشد باز

رتیلی ست داخل انبار متروکه

 

به برگمان گفته ام اما

چهل روز از تولد تا به مرگش می شود امروز

 

دوباره dance meاز ضبط

خدا رقصش گرفته

هی!

با تو ام حافظ

خدا بر پای منقل نیست

خدا در پارتی

ای وای

خدا مست است

*

او او او او

هو هو هو هو

او او او او

هو هو هو هو

صدای مبهم اژیر پولیس است یا

اینجا سگی ولگرد

نمی فهمم

و نقاش از زمین رفته است

خیابان چهار

ده

تا ته اش خالی ست

خدا مرده است

آیا

؟

هو

نمی دانم...

میان تابلویی افتاد و غرقش

شد

میان

تابلو

اما ....

زمین لرزید

و باز از آنسوی دیوار

صدای هو هوی آژیر

«خدا برخیز

110 ریخت »

 

*

 

نه نقاش خیابان را

به حض دیدم

نه سکسی حاصل از

شب تا به صبح بیدار ماندن بود

فقط یک ضربه مهلک

12 با 3تا صفر قیمت یک پک عرق از چنتة من رفت

و باور میکنید یا نه

خدا آن ته پکم را تا ته اش نوشید

و حالا

بوم

بوم

بنگ

صدای پای افسر

دخترک در پشت میله

به فکر تابلویی دیگر

خدا مست است

جلوی میز افسر سخت افتاد ست

 

-که نامت چیست

-خدا هستم

-نگو ... مستی ... و استغفر از این مستی

- خدا هست او باور کن

-شما گفتید که مست نیستید، شما و دختر ک .

نقاش ولگرد خیابان را چه نسبت باشد و دارید؟

- برای من خدا این است، درون یک مونالیزا و یا نامش نمی دانم مهم این است

و این پیپ نیست

ها ها ها ها

ها ها ها ها

تمام سالن از یک قهقهه پر شد

-         نه باور کن

جوان با یک صداقت گفت

چرا باور نداری مردک پفیوز

احمق دیوس

-خفه

تا من نگفتم زر نزن دیگر

 

شپق شق تق

به میز کوبید

 

-خدا هستم

اگر مستم

خدا هستم

اگر اکنون شدم سخره تو باور کن

خدا هستم

 

و باز نالید

اشکی از چشش بارید

-تو باور کن خدا هستم، تو باور کن ...

- خدا باشی و یا عیسی

ولی باشی و یا موسی

سند داری برای ول شدن از بند من

این افسر ارشد

 

-سند

40 دانگ این دنیا به نام نامی من باشد و بوده است

-برو یاوه نگو احمق .

-سند دارم

-دروغ است

-مستی و راستی

-بگیریدش ، بفکرم میرسد باید هم او شهرام  جیم باشد

-خدا هستم

-خدا بوده است  ، روزی او

 خدا بوده است

 

- سند یک برگ نقاشی ست 

Sun flower

نوزده می

سند نامی ست

سالوادور دالی

رنه مگریت

و یا یک شام آخر تا سحر می خوردن و رقصیدن و...

 

و گفت نقاش

درون بند

 

-چقدر من گفتمت کم خور

خدایی تو

چقدر من گفتمت کم خور

 

و اشکش ریخت

 

خدا نالید

شب بارید

و دختر تا سحر پوسید

 

و من بیرون این در منتظر تا صبح

به ناگاه از افق یک یاوه میخزد

و ناگاه:

 صدای پای کسی سوار می آید

ردیف شعر من از انتظار

می آید...

سوار اسب سپید و به دست سلاح علی

چه فایده

اما

به یک گلوله  مهدی زهرا

به خاک می  اید....

 

کیو کو کو

کیو کو کو

 

و منجی بر لبش کف بسته و خون از دلش جاری

درون عکس بالای سر افسر

نگاهش میکنی شغاد میخندد.

خدا دست بند به دست دارد.

و نقاش خیابان 14

نه

گفتنش کفر است

خدا رد می شود

تف میکند نقاش

....

و من حالم دگرگون می شود

-تو هم یک دختری الدنگ

مثال کل جمع دختران احمق

تو هم یک دختری الدنگ...

فقط نامت شده است نقاش پایین خیابان

14

این هم تفاوت نیست

 

و من تف می کنم بر صورتش

من اشتباه کردم

خدا اما تهمتن وار میگرید

و مهدی در پرانتز سخت میمیرد.

امیدی نیست

دگر دیر گشته

و

شغاد

دوباره  از درون قاب

                            می خندد.

-درون عکس بالای سر افسر-

دوباره  از درون قاب  می خندد.

لینک
دوشنبه ۱٤ آبان ،۱۳۸٦ - امير سهيلي

   کاليبر ۳۵۷   

اینم شعر جدیدم که خیلی دوسش دارم

کالیبر 357

باز این دوئل به پاست ،شلیک کن رفیق

یک کلت بین ماست، شلیک کن رفیق

بین خدا وما کلتت دروغی نیست

این است حرف راست ، شلیک کن رفیق

هفت تیر دست توست ،اما تو میرود

Waiting please just، شلیک کن رفیق

آغاز بیت قبل ،آنجا میان راه

این ماجرا سواست، شلیک کن رفیق

این ماجرا سواست ،اما برای تو

پایان ماجراست، شلیک کن رفیق

بن بست راه من ، امروز گفتی ام

این راه تا کجاست ؟، شلیک کن رفیق

هی ! با تو ام رفیق ، هفت تیر کهنه شد

شلیک یک نداست ، شلیک کن رفیق

در قحطی خدا یک حرف تازه نیست

موسی که بی عصا ست ، شلیک کن رفیق

بت خانه ها پرند ،مشتی تبر بیار

یک یا علی به جاست ، شلیک کن رفیق

این یا علی که هیچ ، گفتن ثواب نیست

تعبیر ناسزاست ، شلیک کن رفیق

شطرنج ای رفیق ،مرگ است و زندگی

بازی سر خداست ، شلیک کن رفیق

بازی سر خداست ، بردن که نا رواست

کلتت ببین کجاست، شلیک کن رفیق

این ماشه را به حتم ، یک دست می چکی

دستی که بر دعاست ، شلیک کن رفیق

تنها امید ماست ، پیغمبر خداست

پیغمبرت گداست ، شلیک کن رفیق

دار  ی  به قد من ، دستت یه ماشه است

خون خدا رواست، شلیک کن رفیق

این آخرین صداست ،اوج گلوله ات

راهی که بی خطاست، شلیک کن رفیق

تا شهر خالی است ، ترسی به دل نده

اینجا خدا کماست ، شلیک کن رفیق

شهری که مزد تو ، مرگی چنین سزاست

یک بسته مانتانا ست ، شلیک کن رفیق

یک وعده زندگی ،حتما خدا نخواست

اینجا خدا ریاست ، شلیک کن رفیق

قلبت به ماشه است ، فکرت به پیش ما

قلب یخی رضاست، شلیک کن رفیق

اینجا به مرگ من ، راضی شدی ولی

تنها خدا نخواست ، شلیک کن رفیق

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

لینک
سه‌شنبه ٢٩ اسفند ،۱۳۸٥ - امير سهيلي