تا خدا   

تا خدا راهي نيست

 

تا خدا راهي نيست

ته آن كوچه بن بست

كه هر شب سگ مشتي قربان

                                                پارس كنان

گفته كلب رباب

زن خانزاده قاجار

كه خود را گاهي

زيور دختركان دربار

و شبي

با شهوت

تخمه نابلد

يك روسي

مي داند                     

                     مي خواند

سگ مش قربان

 هر شب

  پارس كنان

شبح شوم خدا را

    از پشت

              پي ويرانه صد ساله ي

                      يك ميخانه

كه ز روز هفتم

 ساعت هفت صبح

گفته كلب رباب

مردم پايين شهر

اسلحه،چوب ،چماق

آنچنان كوفتنش

             كافتنش

كه دگر هيچ كسي

به جز از

 سگ مشتي قربان

جرات راه نهادن بر آن

                           به خودش راه نداد

وخدارا

        وخدا را

آن سگ

گفته كلب رباب

زن خانزاده قاجار

                  به درون ميراند

سالهاست

    شهر ما آب نداشت

    مردم زير درخت

       گفتن از شومي مش قربان است

ليك زن خانزاده قاجار

-كه روزي شايد

زير آن چانه پر پيچ و خمش

بوسه ها روئيده-

ميگويد:

شومي آن، سگ مش قربان است

سگ مش قربان نه

    خادم شيطان است

گفته كلب رباب

-كه زماني شايد

پشت اين صورت باريك

و چشمان سياه

همچنان صورت عفريته زشت

عشقها كاشته است-

سگ مش قربان يك شب

           به خدا تاخته است

سگ مش قربان گفت:

      "تا خدا راهي نيست...."

تا ابد او سگ شد

زن بد چهره خانزاده قاجار قديم

ميگويد

سگ مش قربان را

 گاهي

 همه عاشق بودند

ليك

    تا خدا راهي نيست

هر كه گفته است كه من رب زمين هستم و ماه

                      يا به دار است

                      و شايد هم

                                             گفت

                      سگ مش قربان است

زن خانزاده قاجار قديم

 ديروز مرد

سگ مش قربان هم

و همه دانستيم

 خادم شيطان نيست

و همه دانستيم

 بيوه پير بدون عفت

 در زماني بس دور

صاحب ميكده و

فاحشه اي خوشبخت بود

ليك

شبي از روي صداقت

با عشق

شيفته مردي شد

و كسي هيچ ندانست

كه آن مرد عزيزٍ زن ميخانه آن  كوچه بن بست

                                         سگ مش قربان است.....

 

امير اطهر سهيلي

27چهارشنبه  آبان 1383

 

 

لینک
دوشنبه ٢۱ شهریور ،۱۳۸٤ - امير سهيلي