يک شعر قديمی که دوستش دارم !!!   

خدا یا مست مست است

 یا زمستی مرده است دیگر !!!

پِک هفتم

 

یک شب و ماه و غفلت و انسان   

                                       ساغری تا که من شوم حیوان

عرق سرد روی پیشانی         

                                       عرق گرم در ته لیوان

عرق از بوی تند خود مایوس

                                     میزند خون ز باده ام شریان

ضبط و آوای دلنشین سکوت

                                    مرد و یک جام و یک قلیان

همه چیز شاد و شاد ی بخش

                                    همه چیز جز من گریان

عرق سرد روی پیشانی         

                                       عرق گرم در ته لیوان

می برم باده را به سوی سما

                                      می شود زان سبب خدا حیران

می خورم به نام نامی تو!

                        مردک پفیوز!!!

                                                این جریان

عرق سرد روی پیشانی         

                                       عرق گرم در ته لیوان

می زنم خنده

            باز میخندم

از ندیدش دوباره میبندم

          به سلامت

                     خرافه و نفرین

          به سلامت

                     نماز و این هجران

 با توام ای خدای عفریتی

با تو

      باز

            با توام ، قربان

لجم از شعر خود

                        سرشار

من چرا بهر تو بگیرم جام

                                    ؟

            جام می از برای عشاق است

                                    این سلامت نباد

                                                  نام تورا

تو کجا و زمین اکبیری!

تو کجا و ....

                                                -خدای میخندد-

می برم باز تا سر لب

                         به سلامت خدای            

                        نه .

                                    به سلامت تمام این شب سخت

                                    به سلامت غروب این هجران

تو که مادر نداری و خواهر

تو خدایی

            تو را چه این عصیان

به خدا قسم

خدایی را

            تو سمت گرفته ای تنها

                        تو خدا تر نه ای از این فرعون

تو همان رو د نیل که کران

                        میکشد، باز می شود اکنون

پُر ِ از کثافت و حیوان

به سلامت تو ای خدای گنه

به سلامت تو ای وجود جهان

نه

سلامت تو را نمی گویم

            قصه ای بود کز توی پفیوز

                        قلمش ناطق

                                    و تنش پرتر

مردی از سرزمین اُز در دور

......

       مرد جادوگر جوان و رشید

چون که ایمان دخترک را دید

                        پرده بر زد

                                    پرید

                                     روی زمین!

            خود نشان داد

                        نه مثل تو ترسو

            خود نشان داد

                        نه مثل تو . حیوان!

می خورم بر سلام آن یکتا

                        که اگر قدرتش نبود

                                           یاوه نگفت....

به قلم قسم نداد که تن

                        بفروشد جماعت عریان

پک بعدی سلامتی سه تن

                        صادق و فروغ و خودم

که کتابت به جرعه ای نخرید

   که کتابت

            همان سوار خران

-         قصه ای از جهانی درد

-         قصه ای از صراحت مرگ

قصه ای در زبان

                    بی بنیان.

پک بعدی سلام بر یوسف

که به چاهی خموش شد و نخفت

                        که چرا گفت  این داستان 

                                                « لابیه یا ابت انما الشیطان»

                        و دو باره و باز این خسران

و پدر سخت در غم هجران

و پسر گم شده میان سگان

یا شغالان و یا همین گرگان

بگذار چند سالی برود

بگذار بگذرد از این جریان

یو سف اینجا میان چاه که بود...........

..........

 ای خدا

ای خدا

           چرا انسان

باورش در دلم نمی گنجد

چرا در فکر تو انسان

                        اینقدر پست

                        اینقدر احمق

                        اینقدر حیوان؟

به خدا که باز

            تو خود یاوه

            خودت نفرین

            خودت نقصان

خودت ای بی پدر مادر

کجا یوسف که بویش را پدر از مصر می کشد بیرون        

 و اما در بیابانی بدان نزدیکی          .................

                        حتماً

                                    خدا خواهد

                                    خدا داند

به هر نفی ای که برگیری

به یک واژه سپر گیری

                        خدا خواهد

                        خدا داند تمام رد این بطلان

ولی این مغز پوشالی

ولی این فکر تو خالی

                  نمی داند چگونه بوی یوسف از درون چاه / نزد بیرون

                   و بعد از یک دهه از قصر اهرامه به گوش این پدر آوار می ریزد.

چقدر بوی شدیدی دارد این یوسف

به حتم از قعر چاه تا درگه فرعون

                                    نه حمامی بوده و آبی

                                                            نه یک سیلان     

کجا باور کنم هر یاوه ای

                  هر واژه ای

                                    گیرم که از تو میزند بیرون

                                    گیرم که نامش را

                                                            نهی قرآن

پک چهارم!

 

            توانم من نمیگنجد.

به قران و قسمهایش

            دروغهایش

              و نفرینهای تو در تو

پیامبر با ید بیضا و

                        شمشیری به رنگ خون

علی با یک سبد یاوه

پک چهارم

            توانم من نمیگنجد

                                    بهشت و جام زرینش

                                    قسم بر طعم والتین اش

چقدر تکرار

            بهشت یک دوزخ سرد است

                                                پر از تکرار

                                                پر از تکرار

و این یک یاوه

                        تنها فکر تو خالی

                        که از تو سر زده بیرون

                                                ولیکن باز

                                                            پر از نقصان

عرق سرد روی پیشانی         

                                       عرق گرم

                                                همچنان

 در ته لیوان        !

 

                       

 

 

 

لینک
پنجشنبه ۱۳ دی ،۱۳۸٦ - امير سهيلي