ایستگاه   

شعر زیر از اولین شعرهایی ست که گفتم و هنوز پس از پنج سال دوستش دارم :

 

مادر،مادر ،به فرزندانت بگو    /   که زمان آنها تازه فرا رسیده است

من از خشم خود رنج کشیده ام / نبردهایی هست که نمیتوان در آنها پیروز شد


 

 

ایستگاه

 

دنیا را نگهدارید

      میخواهم پیاده شوم

ساعت روی 9 درجا میزند

     و من می اندیشم اگر روی7 میماند

         تنها اگر روی 7 میماند

               همه چیز تمام میشد

                        اتفاق بزرگ خواهدافتاد

                                        به مادرم میگویم

                                          باید برای روزنامه پیام تسلیت فرستاد

من مردی هستم

       با پنجه های سوخته   

       با بالهای قهوه ای

 آسمان تاریک است

 و می اندیشم

           باشم یا نباشم

 نه ستاره ای بر آن افزوده

 ونه ستاره ای از آن کم خواهد شد 

                                                     چه آسمان بی تفاوتی

 شهر کوچک است

 شهر کوچک،بنفش

 و اینبار من تنها مرد قهوه ای شهر سوخته ام

 تنها

 تنها

        تنها

چشمان آبی،

آسمان را آبی پلک میزنند

 و حال چه بر سر مردی خواهد آمد

 با چشمانی  سیاه

 تنها سیاه

 پنجه های سوخته بر آسمان گشوده می شود

 و بالهای قهوه ای روی پاره پاره های کاغذ

 بخواهم یا نخواهم

ساعت روی 9 درجا میزند

 چه ساعت کثیفی

کثیف، پلشت و قهوه ای

 مانند مردان یک تکه شهر سوخته

نفس در قهقرای گلویم سنگینی میکند

 من مسخ شده ام ،

 طلسم شده ام، 

و طلسمم را حتی آسمان هم توان سوزاندن ندارد 

من مسخ شده ام

مرد سوخته

اما منتظر

دیگر ساعت هم به انتظارم میخندد

ساعت اتاق من سالهاست که در جا میزند

آه چه دلخوشی کثیفی

باید رفت 

حتی با کوله باری خالی

اما ترس

زمان تنها یک بار می ایستد

وتو هنوز به روز موعود  چشم دوخته ای

                                                             چه انتظار مسخره ای

زمان می ایستد و تو هنوز هیچ نکرده ای

                          باید رفت

ساعت 7 است

   من ایمان دارم

   خورشید مرده است

                 ومرد سوخته

                       هنوز برای تولد امیدی دوباره

                                                                    اسیر

چشمانم سیاهی میرود

    دیگر تاب تماشای فردا را ندارند

                                 فردا روز دیگری ست

                                 فردا مرده است

                                 مرد سوخته میداند

خیابانها هیاهوی سیاه شهر قهوه ای

                      مرد مسخ شده است

ساعت دیگر 4 بار نمی نوازد

                    و آن قناری غمگین....

                    ومن باز هم

                    ایمان دارم که صبح طلوع نخواهد کرد

دنیا را نگهدارید

                       کفشهایم راجا گذاشته ام                                 

                                                                                    باید پیاده شوم

 

     

 

 

 

لینک
شنبه ۱٤ آذر ،۱۳۸۸ - امير سهيلي