برا‍ی او که آنقدر سرد شد تا مُرد.....   

چون نهالی سست میلرزد    /    روحم ازسرمای تنهایی   /    می خزد در ظلمت قلبم      /    وحشت دنیای تنهایی        

ای خدا بر روی من بگشا     /   لحظه ای درهای دوزخ را  /   تا به کی در دل نهان سازم  /  حسرت گرمای دوزخ را

بعد از او دیگر چه می جویم /   بد از او دیگر چه می پایم  /   اشک سردی تا بیافشانم     /   گور گرمی تا بیاسایم

پشت شیشه برف می بارد   /  پشت شیشه برف می بارد /  در سکوت سینه ام دستی    /   دانه اندوه می کارد

فروغ فرخزاد

 

برا‍ی او که آنقدر سرد شد تا مُرد.....

پرده

پرده  آب‍ی

که آسمان و ستاره ها را دزدیده بود

                                               
کنار میزنم

دانه های سپید برف صفحه کاغذی زمین را

بسوی  تو

وتنها تو

نوازش م‍یدهند

اشک بر چشمانم

و بغض در رگانم

                    
جنب و جوش غریبانه ا ‍ی دارند

تکرار میکنم

                 تو

                     
تنها تو

                                 بر قطره قطره
ذوب شدن یخ ها گریست‍ی

                              و  ......

 

 

خدا از دانش تو سخت م‍یگرید

مزارت بار دیگر

                   
 زیر یخبندان احساسات

                          
       بسان ساعت مرگت

                          
      که دوستش داشت‍ی روز ‍ی

                                                       
یخ بسته است

و من در انحنا ‍ی برگها ‍ی سرد تقویمم

میان انجماد ساعت‍ی مغموم

بیاد تو

              تو ،
تک خورشید شرق آسمان‍ی تلخ

              تو یک
اعجوبه در عصر ‍ی که م‍یگرید

زمانها  ب‍ی تو  م‍ی میرند

                      
و اندیشه بسان موشک‍ی

                                     در
انفجاراتی

                                                    
زمان را باز م‍ی کاود

دقیقاً 25 بهمن سال
هزار و سیصد واندی

سالگرد مرگ شعر‍ ی در
گلو ساکت

                ولادت نامه یک مثنوی

                                                                                         
در یک فغان سرد

          و روز مرگ برفی

                                                    از تجلیگاه فصلی سرد

خدا در گوشه بتخانه، بتها را شکست آنروز

همانروزی که مادر گفته ات را خوب می فهمید

« مادر جان

زمان آری به سرعت طی شود

تنها

منم

تنها

زن‍ی با کوله بار ‍ی 
غصه مادر جان

بیا پیش از توقف

کاروان را راهی

یک بوته زار سبز بنماییم.»

و آنروز در مجله باز می خواندم 

زمان مرگ تو

بر گور یک شاعر

مادر ی عاشق نشسته ،سخت میگرید:

«فروغ دیده مادر

بیا برخیز 

که برفی سرد می بارد ،

تو کزاول به آدم برفیان گفتی که برف را دوست می داری

بیا برخیز

که دارد برف می بارد.»

و من یاد توی مغموم می افتم

 

بی اصالت مرد غوزی ،گوژپشت شهر کوران

تو را یک فاحشه

 شاید لقب داده ست

لیکن

لیک

تو را من مادر شعر تمام شاعران خوب میدانم

  برای مادری شاعر

که بر احساس  سرد
خود

به گرمی رنگ می پاشد

چقدر در سادگی ماندن

چقدر بر فاجعه خواندن

چه دشوار است

می دانم

کدامین گل چنان زود از گلستانش

                                           جدا
گشته است؟

درون کوچه بازهم

برف می بارد.

و برف بی تو

درون آدمک برفی

چونان یک قطره اشکی

به پای دخترک های دم بختی

که از تو

-         
وای                                                   
                                                        یا رب –

چقدرها فاصله دارند

 می ریزد .

 پشت شیشه هماره برف می بارد

                        کسالت بار و بی احساس.

ولی من خوب میدانم

که خود گفتی

پرنده مردنی می باشد اما

بازهم

پرواز ها زیباست .

تو گر مردی

 پریدن

 خاطر

 زیبا نگاران هست

ومیدانند

که شهنامه

همیشه

 در زبان قهرمانی

باز می ایستد.

 

پرنده مردنی گشته

 ولی پروازمان زیباست .

اگر چه برف می بارد

باور کن

هنوز هم دست تو

بر پوست نازک گون شب خالی ست

باور کن....

 

 

 

 

 

 

 

لینک
پنجشنبه ٢۸ دی ،۱۳٩۱ - امير سهيلي