گيلاس   

بغض

 

من به بغض يك ترانه سياه

         تو گلوي يك شب بي انتها

 

من به خوشحالي تك درخت بيد

         منتظر تا به سحر ،چشم انتظار

 

من به آغاز و شروع عاشقي

        من به پايان ترانه گفتنا

 يا به التماس شاخه هاي گل سرخ

       به نسيم و به ستاره

                   به خدا

من به يكپارچه صداي مرغ عشق

       و به مرده سنتاي لب بام

من به يك واژه

     فقط

       يا يه صدا

                                       من به ايثار خدا خنديدم......

 

 

 

 

 

 

      گيلاس

 

تمام وسعت چشمان سرخت را

    به گيلاسي

        كه از صبح صداقت تا شبت جاري ست

                                                نخواهم داد

تو خورشيد شب يك اتفاق ساده ميباشي

                    تو باور كردن

                         يك قصه خوش  

                                       تا سحر

                                          در زير كرسي ها

     و شايد

             شعر آغازين يك دفتر

                         به نام نامي مردي كه ميخواند

         خداي بي دغل بازي

 

به كوچه باز ميخواند

     صداي آبي تو ،روح دريا را

 

تو خواهي گفت رازت را

    و من هر گز نخواهم خواند

             ميان آن دو گيلاسي كه بخشيدم به تو

                                           ......    آن نام پاكت را

لینک
جمعه ۱ مهر ،۱۳۸٤ - امير سهيلي