ایستگاه

شعر زیر از اولین شعرهایی ست که گفتم و هنوز پس از پنج سال دوستش دارم :

 

مادر،مادر ،به فرزندانت بگو    /   که زمان آنها تازه فرا رسیده است

من از خشم خود رنج کشیده ام / نبردهایی هست که نمیتوان در آنها پیروز شد


 

 

ایستگاه

 

دنیا را نگهدارید

      میخواهم پیاده شوم

ساعت روی 9 درجا میزند

     و من می اندیشم اگر روی7 میماند

         تنها اگر روی 7 میماند

               همه چیز تمام میشد

                        اتفاق بزرگ خواهدافتاد

                                        به مادرم میگویم

                                          باید برای روزنامه پیام تسلیت فرستاد

من مردی هستم

       با پنجه های سوخته   

       با بالهای قهوه ای

 آسمان تاریک است

 و می اندیشم

           باشم یا نباشم

 نه ستاره ای بر آن افزوده

 ونه ستاره ای از آن کم خواهد شد 

                                                     چه آسمان بی تفاوتی

 شهر کوچک است

 شهر کوچک،بنفش

 و اینبار من تنها مرد قهوه ای شهر سوخته ام

 تنها

 تنها

        تنها

چشمان آبی،

آسمان را آبی پلک میزنند

 و حال چه بر سر مردی خواهد آمد

 با چشمانی  سیاه

 تنها سیاه

 پنجه های سوخته بر آسمان گشوده می شود

 و بالهای قهوه ای روی پاره پاره های کاغذ

 بخواهم یا نخواهم

ساعت روی 9 درجا میزند

 چه ساعت کثیفی

کثیف، پلشت و قهوه ای

 مانند مردان یک تکه شهر سوخته

نفس در قهقرای گلویم سنگینی میکند

 من مسخ شده ام ،

 طلسم شده ام، 

و طلسمم را حتی آسمان هم توان سوزاندن ندارد 

من مسخ شده ام

مرد سوخته

اما منتظر

دیگر ساعت هم به انتظارم میخندد

ساعت اتاق من سالهاست که در جا میزند

آه چه دلخوشی کثیفی

باید رفت 

حتی با کوله باری خالی

اما ترس

زمان تنها یک بار می ایستد

وتو هنوز به روز موعود  چشم دوخته ای

                                                             چه انتظار مسخره ای

زمان می ایستد و تو هنوز هیچ نکرده ای

                          باید رفت

ساعت 7 است

   من ایمان دارم

   خورشید مرده است

                 ومرد سوخته

                       هنوز برای تولد امیدی دوباره

                                                                    اسیر

چشمانم سیاهی میرود

    دیگر تاب تماشای فردا را ندارند

                                 فردا روز دیگری ست

                                 فردا مرده است

                                 مرد سوخته میداند

خیابانها هیاهوی سیاه شهر قهوه ای

                      مرد مسخ شده است

ساعت دیگر 4 بار نمی نوازد

                    و آن قناری غمگین....

                    ومن باز هم

                    ایمان دارم که صبح طلوع نخواهد کرد

دنیا را نگهدارید

                       کفشهایم راجا گذاشته ام                                 

                                                                                    باید پیاده شوم

 

     

 

 

 

/ 35 نظر / 37 بازدید
نمایش نظرات قبلی
حمیدرضا درودی

سلام دوست عزیز شعرت رو واقعاَ پسندیدم عالی بود ممنون میشم به وبلاگ من هم سر بزنی دل نوشته هایی دارم ار رنگ جامعه ای پر خفقان! [گل]

صادق آدینه

سلام .وب زیبایی دارید.آدینه هستم از فاروج. سری به وب منهم بزنید بدنمی گذرد.پایدارباشید.

سید علی رضایی

سلام وبلاگ گریه های قلم با یک چهارپاره به روز است و منتظر شما...[گل]

امیر

سلام نخوندم ولی خب دیگه از باب رفاقت آمدیم که نگی نیامدین و تو باز هم اسنک ندادی

م.بنده ای

سلام نبردهایی هست که نمیتوان در آنها پیروز شد جمله تاثیر گذاریست رفیق موفق باشی

ابوالفضل عطار

شعرات قشنگه نبردهایی هست که نمیتوان در آنها پیروز شد خيلي زيباست و بعضي هاش نه .يكم به تصفيه دلي احتياج هست كه بهتر بشه روشن تر بشه . راستي عكسي هم از خودت بالاي صفحه بچسبان كه من سهيلي ها رو قاطي كردك :) شاد زي [ماچ]

امیر نقی لو

سلام. بعد از مدتها بروزم با... شبیه یک گل از گلبنش جدا چیزی نمانده است بمیرم، مپرس حال مرا... به امید دیدار. [گل]

هدی

اگه میشه منو با اسم وبلاگ طرفداران ساعد سهیلی لینک کنید بعد هم سریع خبرم کنید تا لینکتون کنم مرسی هدی